Basles

Later, bij een volgende vlucht, wilden ze hem zelfs helemaal niet meer meenemen, wat helemaal een ramp was.
In een groter vliegtuig kun je je bas met 'special care' laten vervoeren. Er was mij voorgespiegeld dat hij dan in een aparte ruimte zou komen, waar ook de dieren vervoerd worden. Eerlijk gezegd geloof ik ze niet helemaal; in die ruimte zou een normale temperatuur zijn (i.t.t. de temperatuur in de bagageruimte, die kan zakken tot -50). Op de terugreis zou hij in die afdeling gezeten hebben, maar de snaren voelden zo koud dat ik vermoed dat ze hem gewoon bij de bagage gesmeten hebben. Op de heenweg kon hij niet eens met special care vervoerd worden – kleinere vliegtuigen van Continental Airlines missen die ruimte. Het grotere vliegtuig dat eigenlijk zou komen, bleef aan de grond omdat er een vogel in de motor was gevlogen of zoiets, zodat ik de gok moest wagen met de bagageruimte.
Vanwege al deze ellende en risico's wil je natuurlijk liever je instrument verzekeren op zo'n reis. Ik heb wat onderzoek gedaan. Bij de Firma Robert M. Blom en bij de verzekering van de FNV ben je in het vliegtuig niet tegen schade als gevolg van drukverschillen of temperatuurverschillen verzekerd en ook niet tegen schade veroorzaakt door bagagepersoneel. Bovendien niet tegen zoekraken of in beslagname door de douane. Toen ik de verzekeringsman vroeg waar ik dan wel tegen verzekerd was, stond hij met zijn mond vol tanden. Helemaal nergens tegen dus. Die verzekeringen kost alleen maar geld.
Bij deze mensen is je bas wel verzekerd tijdens de reis, mits hij in een goed afgesloten baskoffer zit. Je moet dan een instrumentenverzekering met werelddekking nemen. Die verzekering moet je voor minstens een jaar afsluiten. De kosten van de verzekering hebben te maken met de waarde van je bas, je betaalt een percentage van de waarde (ik geloof 3%) plus nog wat. Voor mijn Cosi contrabas van 4200 euro zou ik 140 euro per jaar moeten betalen.
Ebe van der Meer stuurde me deze link naar dit schitterende lied van Jay Leonhart over de vliegtuigproblemen van de contrabassist.

reizen


Het vliegtuig
Reizen met de contrabas – vanwege de omvang en het gewicht van ons instrument is dat vaak een enorme uitdaging. De moeilijkheden worden nog groter als we met het vliegtuig moeten, zoals mij laatst overkwam toen ik naar New York moest met mijn contrabas.
Daar komt nog bij dat het niet alleen onhandig is om met dat grote ding te manoeuvreren langs drommen passagiers en van balie naar balie, het is bovendien niet zonder gevaar voor de contrabas. Het bagagepersoneel staat niet bepaald bekend om zijn zorgvuldigheid en voorzichtigheid. Er doen nogal wat verhalen van bassisten  de ronde die hun bas in kleine stukjes uit de koffer mochten vissen, zoals Christian McBride overkwam bij zijn eerste tournee in Nederland. Die was gedwongen om de hele tournee op gehuurde bassen te spelen, wat vaak geen pretje is als de bas verkeerd is afgesteld of bijvoorbeeld darmsnaren erop heeft zitten terwijl je metaal gewend bent. Er is mij verteld dat de bagagejongens de grotere bagage zo hup regelmatig in een keer  vanuit het vliegtuig op de landingsbaan smijten, omdat ze het anders te veel werk vinden.

Ik was dus gewaarschuwd en durfde het niet aan om mijn houten bas mee te nemen. Om die reden heb ik een koolstofvezel contrabas gekocht. Koolstofvezel is erg goed bestand tegen klappen en ook tegen temperatuurverschillen, dus dat leek me veilig. Geluk bij een 'ongeluk': die koolstofvezelbas klinkt zo goed en past zo goed bij mijn speelstijl (lichtelijk agressief, ik ben een bass player from hell) dat ik zelfs besloten heb om er mijn primaire bas van te maken. Al is de afwerking van deze bas volgens contrabasreparateur Ferdinand Rikkers dan wat minder en is de koolstofvezel op sommige plekken verdacht dun, hij speelt werkelijk heerlijk, klinkt goed, heeft een flink volume en weegt heel wat minder dan een houten bas, dus ik ben er heel blij mee.

Bovendien bleek hij inderdaad goed bestand tegen de klappen. Alhoewel er een gat en een buts in de koffer zat, was de bas nog helemaal heel.Wat de koffer betreft: geen probleem als je een ¾ bas hebt. Er worden heel aardige lichtgewicht koffers verkocht met wieltjes eronder, die betaalbaar zijn. Van het merk Leonardo bijvoorbeeld, die ongeveer 330 euro kost. In eerste instantie was de koolstofvezelbas mij verkocht als een ¾, dus heb ik die koffer via internet besteld. de koffer blijkt voornamelijk uit piepschuim te bestaan, wat natuurlijk bijna niets weegt, en toch nog aardig wat klappen kan opvangen. Bovendien is de koffer voorzien van een handig tuigje, zodat je hem als een rugzak kunt dragen en ook van wieltjes, wat natuurlijk ook handig kan zijn.
Helaas paste mijn bas niet in de koffer. Nog steeds in de veronderstelling dat het toch zou moeten kunnen, besloot ik hier en daar een beetje piepschuim weg te snijden zodat het alsnog zou lukken om de koffer dicht te krijgen. Het leek tenslotte of er maar weinig uit hoefde en  hij dan heus wel zou sluiten. Uren later had ik een hele berg piepschuim verwijderd. De koffer kon nog steeds niet dicht en was volledig geruïneerd. Ik had kunnen snijden tot ik een ons woog: later hoorde ik van Rikkers dat dit helemaal geen ¾ bas was, maar een 7/8, die dus nooit in die koffer had gepast. Zucht.
Wat te doen? Gelukkig blijk Lucas Suringar tegen een zeer schappelijke prijs een mooie 4/4 koffer te verhuren. Mooi, maar wel groot en zwaar, wat natuurlijk nadelig is voor de vervoerbaarheid en voor de prijs die je betaalt om hem te vervoeren. Ik vloog met Continental Airlines, wat an sich een prettige luchtvaartmaatschappij is, je kunt tenminste redelijk normaal zitten, er is voldoende beenruimte e.d. Bij deze vliegtuigmaatschappij moet je echter extra betalen als de bagage langer dan 2 meter is (de koffer is 2.10 meter) en als het gewicht boven de 32 kilo is (in mijn geval 32,5 kilo). Ik heb voor het vervoer van de contrabas dientengevolge in totaal maar liefst $650 betaald, wat niet veel verschilt van de prijs van een ticket.

 

Binnengekomen zonder navigatie? Klik hier