Basles

Dexter Gordon

Ik luister altijd door de koptelefoon, omdat ik vind dat dit meer lijkt op de situatie die ik tegenkom als ik speel.
Op welke manier kan luisteren een bijdrage leveren aan het ontwikkelen van een persoonlijke stijl en het op gang brengen van de improvisatiestroom?

Het ontwikkelen van een persoonlijke stijl
Het ontwikkelen van een persoonlijke stijl dient een natuurlijk gevolg te zijn van het ontdekken van de grote solisten. Steeds wanneer ik muziek ontdek die me ontroert of intrigeert, probeer ik aan zoveel mogelijk materiaal van de desbetreffende artiest te komen, inclusief zijn vroegste werk. Mijn redenering is dat als ik maar naar een paar opnames luister, ik deze persoon ga imiteren. Als ik naar zijn hele werk luister en begrijp hoe hij zich heeft ontwikkeld,leer ik daarentegen zijn taal. Daarom ga ik ook na door wie de desbetreffende solist is beïnvloed en ook het werk van die mensen verzamel ik dan.
In mijn jongere jaren luisterde ik naar een solist en vervolgens improviseerde ik dan in zijn taal. Ik sprak de taal van Pres, Hawk, Rollins, Sims, Dex, Trane, enz., in plaats van bepaalde licks uit mijn hoofd te leren.  Ik ontdekte de logica van de manier waarop ze hun solo's construeerden. Hun mindere werk  bleek even informatief als hun mooiste werk. Ik kon altijd zeggen wanneer Sonny Stitt bijvoorbeeld moe was of op de automatische piloot vaarde, want dan losten zijn frases altijd op naar de grondtoon. Ook kon ik horen wanner Dexter hyper was, want dan verdwenen de ruimtes tussen zijn frases en propte hij elke frase bovenop de vorige.

Coleman Hawkins

Coleman Hawkins

Kritisch luisteren A
Dit is het eerste deel van het derde stuk van gast Bob Anram, zie profile.myspace.com/bobanram. Zie les 84 en 85 voor zijn eerste twee stukken. Dit deel is wat langer dan de twee voorgaande, zodat ik het in tweeën heb gehakt. Binnenkort volgt het B gedeelte van dit bijzonder interessante verhaal.

In mijn eerdere verhaal over het oefenen van neutrale frases, heb ik gesteld dat de stijl van iemand en de manier waarop denkt door zijn instrument. worden bepaald door de keuze van de artiesten die hij omarmt en de verhouding van de hoeveelheid tijd die hij besteedt aan het luisteren naar elke artiest. Volgens mij evolueert geen enkele artiest in een vacuüm. Bovendien denk ik dat het een natuurlijke fase is in de ontwikkeling van elke artiest, om bepaalde dingen van andere artiesten te kopiëren. Het belang van iemands persoonlijke muziekbibliotheek kan niet worden overschat. Mijn belangrijkste bezit is mijn muziekbibliotheek.
Ik heb in al mijn jaren van studie nog nooit een uitgeschreven solo bestudeerd. Ik beschouw transcripties als contraproductief met betrekking tot improvisatie. Jazzimprovisatie is een traditie gebaseerd op luisteren. Improvisatie is een ingewikkelde relatie van de oren, het denken en het instrument, precies zoals de oren, het denken en de stem geïntegreerd worden tijdens een spontaan gehouden redevoering. Als we woorden uit onze mond laten stromen, stellen we vertrouwen in een vorm van denken die bepaalt wat we zeggen voordat de woorden daadwerkelijk ons bewustzijn bereiken.


We vertrouwen erop dat onze verbale output, zonder dat we daar eerst over na hebben gedacht,  onze intentie nauwkeurig weergeeft. We denken dus blijkbaar wat we zeggen. Als we proberen te bedenken wat we zullen gaan zeggen of bewust grammaticale regels gaan toepassen, zijn we niet langer geconcentreerd op onze output en verbreken we ons denkproces. Ik vind het belangrijk om op te merken dat een kind, dat wordt opgevoed in een gezin waarin de taal grammaticaal correct wordt gesproken, grammaticaal correct spreekt, ook al kent het geen grammaticale regels. Het lezen van transcripties helpt vast enorm om beter te leren lezen. Maar ik ben er vast van overtuigd dat je beter kunt luisteren naar degenen door wie je beïnvloed wordt, dan zijn solo's te lezen of zijn materiaal intellectueel te analyseren, want als je dat laatste doet, meet je jezelf mentale gewoontes aan die de stroom improvisatie ideeën doen stokken.
Theorie en harmonieleer zijn belangrijk, maar komen pas na het ontwikkelen van een improvisatiestroom, net zoals een kind eerst leert praten en pas veel later grammaticale regels leert. Het komt maar al te vaak voor dat een improvisator, omdat het niet echt geweldig gaat en hij onzeker is, theorie- en harmonieregels leert en deze regels vervolgens  actief probeert toe te passen terwijl hij zijn solo 'construeert'.  Hiermee blokkeert hij de stroom; zijn aandacht richt zich op het evolueren van zijn sound, terwijl hij tegelijkertijd zijn output probeert te conformeren aan de regels die hij heeft 'geleerd'. Dit is compleet tegenstrijdig met de manier waarop taal wordt geleerd.
Ik zie luisteren als een manier om mijn bewustzijn te trainen in improvisatie. Ik beschouw het als een integraal onderdeel van mijn oefenstof.

Binnengekomen zonder navigatie? Klik hier