Basles

De botte bijl, inderdaad, maar het werkt wél.
Dat element van Ralf Falk kostte destijds iets van f 220.- of daaromtrent. Geen geld in vergelijking met wat vrijwel iedereen voor z'n element heeft betaald. En ik ben met name zeer tevreden over het volstrekt naturel klinkende geluid. Niks "te elektrisch"of "niet natuurlijk". Het akoestische geluid van 't instrument wordt gewoon eerlijk en rechtlijnig opgetild, zonder nare neveneffecten, zelfs niet bij uitermate hoog volume. Met name na de restauratie heeft dat geleid tot steeds fraaiere klankresultaten. Of Ralf Falk nog elementen maakt, weet ik niet. Jonas Lohse is na contact met mij vorig jaar ook al naar 'm op zoek geweest. Vraag hem dus vooral ook maar. Volgens Michael woont ie nog steeds in Wuppertal.

(Even een opmerking tussendoor van Philip: ik geloof dat ik Ralf Falk opgespoord heb. Het is een handige uitvinder met deze website.)

Je ziet: aan de hele hype rondom randapparatuur ben ik nauwelijks geneigd mee te doen. Ik ben al jaren dik tevreden met m'n instrument en met de manier waarop het element aan de podiumklank z'n bijdrage levert. Tegen de tijd dat ik ook nog m'n kleine GK versterkertje te pakken heb (is in bestelling), hoor je mij verder helemaal nergens meer over...

Blijf Tekeer Gaan,
Peter

Peter Krijnen

Elementen/mics 4
Peter Krijnen heeft weer een prachtig en bijzonder leesbaar verhaal over dit onderwerp voor ons op papier gezet. Bedankt Peter!

Goede Philip:

't Heeft even wat langer moeten duren voor ik op je prangende vraag tzv elementen reageer. Twee oorzaken komen me in de in: ik waz d'r effe niet [vacantie + toerneetje ex-DDR] - maar bovenal: ik heb terzake buitengewoon weinig zinnigs te melden.
'... wat een sympathieke en idealistische mensen bassisten zijn' Dat lijdt niet de minste twijfel. Bassisten kiezen voor een dienende taak - ze metselen samen met de rest van de ritmesectie een hecht fundament achter & onder de glanzende solisten in de front line. Die keus vereist een bepaalde mentaliteit. Laat mij maar lekker achterop die bühne staan en in alle rust m'n soepel-soepel-swingende dingetje doen. Maar in die bewust gekozen rol als weliswaar relatief onopvallende, maar terdege aanwezige rots-in-de-branding ben ik wel sterk geneigd, stiekem toch de regelneef uit te hangen.
Heb 't sterke vermoeden dat dit meer bassisten overkomt [In de tijd dat ik in het BIM-bestuur zat - 1981-84 - was dat met zes [!!!] bassisten en één tenorist. Maar toen was de BIM ook nog een echt serieus te nemen, ambitieuze vakbond met 2.500 leden

En geen marginaal & als cultuurpolitieke invloedsfactor volstrekt te verwaarlozen piepjankknor cluppie van minder dan 200 man.
Terzake: zoals al eerder gemeld, heb ik vwb m'n elementen in het begin een aantal jaren gewerkt met wat toen ter beschikking was. Je weet niet beter, je doet maar wat. Magnetische elementen waren dat meestal, als regel van Duitse makelij. Klonk nergens naar, maar was 't enige dat je kon krijgen. Toen kwam het betere werk op de markt: die prachtige maar peperdure Amerikaanse stuff. Ik had daar eind jaren 70 effe het geld niet voor en heb toen dankbaar het advies van collega Michael Gustorff gevolgd. Die had een kennis in Wuppertal - ene Ralf Falk, die ook de versterking van Michael's viool destijds had geregeld. Ralf maakte op bestelling een heel simpel uitgevoerd, maar nu al bijna 25 jaar perfect en volstrekt storingvrij functionerend piëzo-element voor me, dat aanvankelijk door m'n basbouwer met twee lichtelijk taps toelopende balsahouten wigjes tussen de kam werd geklemd. Die krakkemikkige constructie bleek na een aantal jaren toch niet solide genoeg (bijgeluiden, trillingen), zodat we het hele zaakje maar ordinair tot aan het einde der dagen hebben verlijmd met twee-secondenlijm.

Binnengekomen zonder navigatie? Klik hier