Basles

En dan zijn er nog de jazzcafé’s. Meestal gezellige ruimtes met een prachtige akoestiek, waarbij je ook nog eens vlakbij het publiek zit, wat enorm helpt voor het contact met dat publiek.
Het optreden vindt meestal plaats in een ongedwongen sfeer, waardoor er veel ruimte ontstaat om te experimenteren. Ik denk dat het goed is om hier te beginnen als jazzmuzikant. Het is bovendien haalbaar om in deze gelegenheden optredens te regelen.



Niet in alle jazzcafé’s komt het publiek overigens speciaal voor jou. Voor veel mensen is het een café waar ze min of meer toevallig belanden. Leuk dat er levende muziek is, maar ze zijn vooral geïnteresseerd in elkaar. Dat is ook best; het draagt alleen maar bij aan de ongedwongen sfeer en maakt de ruimte om te experimenteren nog groter. Het is ook niet altijd zo, wees gerust, vaak is er wél een publiek dat in je geïnteresseerd is en enorm geniet van de muziek. Dit zijn dikwijls de optredens waarvan ik nog het meeste leer. Want ik leer toch het meest van optredens waarbij ik me helemaal vrij voel om risico’s te nemen. En al wil ik me eigenlijk altijd zo voelen – zo’n ongedwongen sfeer helpt wel hoor!

Podia
Waar kun je als jazzmuzikant terecht? Het kan natuurlijk zijn dat jij een gigantisch natuurtalent bent, die iedereen aardig vindt, een extravert type met een vlotte babbel. Dan is het duidelijk: je kostje is gekocht, je speelt binnenkort met de beste muzikanten op de mooiste podia van Nederland waar iedereen naar je komt luisteren. Helaas geldt dit maar voor een happy few…
De meeste jazz muzikanten spelen slechts af en toe voor een publiek dat speciaal voor hen gekomen is en dat echt gaat luisteren naar wat ze doen. Zo gaat dat bij mij ook. Mijn meeste jazz optredens spelen zich af op de achtergrond. Het bandje wordt ingehuurd om wat kleur aan de avond te geven, om wat mooie, zachte klanken te produceren die sfeerverhogend werken, bijvoorbeeld tijdens een receptie, een diner dansant, een verkiezingsavond, een 25 jarig huwelijksfeest, enz. Denk niet dat ik iets tegen heb op dit soort optredens; ook op de achtergrond kun je vaak prachtige muziek maken met elkaar. Juist omdat niemand je op de vingers kijkt, speelt iedereen zo ontspannen dat er vaak de mooiste dingen ontstaan. Ook wanneer je op de achtergrond speelt kun je veel leren van een optreden en enorm genieten van het spelen. En ook al lijken er vaak slechts weinig mensen notitie van je te nemen, toch is er vrijwel altijd veel waardering voor de rol die je op zo’n avond vervult.

Dit gezegd hebbende: je speelt natuurlijk wel om gehoord te worden, je wilt als muzikant het allerliefst dat iedereen aan je lippen hangt. Je staat op het podium omdat je iets wilt vertellen met je instrument en het is het mooist wanneer je boodschap volledig overkomt, daar doe je het uiteindelijk voor.
Er zijn in Nederland een beperkt aantal jazzpodia die een luisterpubliek trekken. Het is wat moeilijk om daar met een onbekend bandje terecht te kunnen: deze podia gaan natuurlijk voor de bekendere namen, die willen de tent vol krijgen, wat zelfs met de bekendere namen niet altijd meevalt.
Een alternatief zijn de jazzfestivals. Soms lukt het om op zo’n festival te spelen en een luisterpubliek te trekken. Dat is ook een heel eerlijk publiek: als ze er niets aan vinden, lopen ze door naar het volgende bandje. Dan doe je het niet goed, want meestal zijn deze mensen wel geïnteresseerd in jazz. Ik zeg meestal en niet altijd, omdat het niet meer helemaal duidelijk is wat voor muziek je kunt verwachten op een ‘jazzfestival’. Vaak is dat blues en pop, bijvoorbeeld. Ik heb nu drie keer achter elkaar gespeeld op jazz-at-the-castle in Amerongen. Het waren steeds de muzikale hoogtepunten van het jaar, maar dat kan ook haast niet anders in zo'n fantastische ambiance. Alles deugt aan dat festival; een goede organisatie, hele aardige mensen, een mooie programmering, een unieke lokatie en om de een of andere reden werkt het weer ook steeds mee.

Binnengekomen zonder navigatie? Klik hier