Basles

Roy Haynes

Het moest ook allemaal los op een soort planken, touwen of riempjes had ik niet, heel onhandig. Ondertussen tikte de klok verder – het was toch al duidelijk dat we, omdat de ‘normale’ weg was afgesloten, te laat zouden komen. Niet dat we nu echt opgefokt werden door die tijdsdruk trouwens, daar bleven we eigenlijk heel ontspannen bij.
Het einddoel van de reis was de school. De school staat voor leren. Het doel van spelen in het trio en het maken van onze CD was de leerervaring. De CD kwam later klaar dan onze bedoeling was, maar daar zaten we niet echt mee. Alhoewel het einddoel bekend was, was de reis erheen dat niet. We kregen hulp, maar begaven ons op (voor ons) onbekend terrein en we moesten de weg voor een groot deel zelf vinden, al was ons veel uitgelegd over de route. Het was een eenzame weg, dus eenmaal onderweg hoefden we niet teveel hulp meer te verwachten. De weg begon pal achter mijn huis; we moesten het dus niet ‘ver’ zoeken, maar dichtbij huis.

We namen veel bagage mee, genoeg proviand, in mijn geval overdadig veel, duidelijk teveel om mee te nemen. Met een klein beetje drank en eten had ik het die dag ook wel gered. Kortom: ik moest het niet te moeilijk willen maken. Minder was meer in dit geval, ik moest het simpel houden. Niet alles wat ik kan hoefde ik te laten horen op de CD of in het trio, ik had er meer aan om de zaak zo eenvoudig mogelijk te houden. Dat is overigens gelukt; ik ben heel tevreden over het resultaat, onze CD Speeldoosje.

Mcbride

Christian McBride

Minder is soms meer
Als jazz muzikanten studeren we ontzettend veel op harmonieën, melodieën en techniek. Dat is ook echt nodig – jazz is behoorlijk ingewikkelde muziek. Maar raak jezelf niet kwijt in je studiemateriaal. Jazz is geen verzameling kunstjes, het is niet de bedoeling dat je gaat showen hoe ingewikkeld je kunt spelen op momenten dat dit muzikaal niet verantwoord is of dat je per se even wilt laten zien hoe geweldig snel je kunt spelen, terwijl dat op dat moment nergens op slaat. Het is de bedoeling dat je gevoel spreekt wanneer je speelt en je kennis is daarbij niet meer dan een hulpmiddel. Wel een vreselijk belangrijk hulpmiddel trouwens. Jazz spelen zonder kennis, inzicht en techniek lijkt me heel moeilijk.

Een aantal jaren geleden woonde ik op het North Sea Jazz Festival een concert bij van Roy Haynes, met Christian McBride op bas. Er werd met gigantisch veel power gespeeld, het was een fantastisch concert. Ze speelden behoorlijk ingewikkeld, soms zelfs héél erg ingewikkeld. Op zulke momenten greep Christian McBride vaak in; als het schema het toestond, ging hij even heel simpel spelen, bijvoorbeeld alleen maar 2 noten per maat.

Dat was een verademing, niet alleen voor het publiek, maar voor iedereen in de band. Soms is het goed om niet te ingewikkeld te doen; soms is minder echt beter dan meer. Ik heb zelfs gedroomd over dit onderwerp.

Mijn droom over Pot, van Lienen & Baumgarten
Ik droomde dat ik naar school moest met Peter Pot en Arie van Lienen. We waren net terug van een fietstocht, maar moesten nu dus weer op de fiets naar school. We vertrokken vanaf mijn huis, waar zich twee vrouwen bevonden. Zij vertelden ons dat de normale weg was afgesloten. Dat was geen probleem, zij kenden een andere weg en die begon pal achter mijn huis. Het was een klein, schilderachtig, verlaten, verhard zandweggetje. De zon scheen, het zou vast een mooi ritje worden. Ze legden uit hoe we moesten rijden, maar het was een beetje ingewikkeld, zodat ik me afvroeg of we alles wel precies begrepen hadden. Ze gaven ons enorme hoeveelheden proviand mee. In no time hadden Arie en Peter de zaak keurig op hun bagagerek vastgebonden, maar voor mij was het een heel gedoe.
Het lukte gewoon niet. Alhoewel mijn bagagerek heel groot was, en een van de dames enorm haar best deed om me te helpen, had ik zoveel eten en drinken om mee te nemen (vooral veel water) dat ik het niet voor elkaar kreeg om alles op mijn fiets te binden.


Binnengekomen zonder navigatie? Klik hier