Basles

Ondertussen heb ik (dat hoop ik tenminste) mijn les geleerd. Als er zulke dingen gebeuren in een band, trek ik me terug. In een band spelen moet een feest zijn en geen hel. Doorgaan als de sfeer verziekt is heeft geen zin. Het houden van uitgebreide praatsessies om de boel te lijmen, lijkt ook weinig zin te hebben, dat is in beide boven beschreven gevallen uitgebreid geprobeerd. Er werden afspraken gemaakt waar men zich (een tijdlang) heel aardig aan hield, maar er waren dingen gebeurd die niet zomaar onder het tapijt konden worden geveegd. De onderlinge irritatie bleek zo groot dat de nieuwe afspraken niet afdoende waren.

bas

Een band is natuurlijk ook geen encounter groep. Alhoewel sommige muzikanten hele goede vrienden van me zijn, hoef ik echt niet de allerdiepste zieleroerselen van al mijn medemuzikanten te kennen en heb ik geen behoefte aan relatietherapie met muzikanten met wie ik slechts af en toe speel. Toch hou ik van de contacten die onder deze omstandigheden plaatsvinden. Want muziek maken is meestal een intieme, sfeervolle en bijzonder bevredigende bezigheid. Je leert elkaar bijzonder goed kennen en ervaart eenheid in een gebied dat woorden overstijgt...

Spanningen
Ik ging repeteren met mijn eerste salsabandje, Bapao, en stelde voor om een bepaald nummer te gaan spelen. "Met alles wat je zegt probeer je me ook een hak te zetten!’, riep de pianist. Hij sprong op van achter zijn piano en stortte zich op me. Ik was te verbouwereerd om me te verzetten en binnen de kortste keren lag hij bovenop me, me vastpinnend op de grond. Daarmee was zijn ergste woede gekoeld. Ik wist helemaal niet wat hij bedoelde, ik was me van geen kwaad bewust en de andere bandleden waren net zo verbaasd als ik.
Bapao draaide fantastisch destijds, we speelden minimaal 2, maar soms wel 5 keer per week. Niemand wilde er mee ophouden of het risico nemen dat we geen geschikte vervanger voor de pianist zouden vinden, en dus sukkelden we maar door met dezelfde persoon.
De sfeer was te snijden en dat is niet niks als je twee of drie uur naar een optreden moet rijden, in dezelfde bus, meerdere malen per week. Toch hebben we dat nog zo’n half jaar volgehouden. Wat een opluchting was dat, toen we besloten hadden dat de kogel door de kerk moest en we hem vertelden dat we zonder hem verder gingen! Toen begon overigens wat later de leukste fase in het bestaan van die band bleek te zijn.

Later heb ik nog eens met een percussionist in een band gezeten, die bijzonder weinig muzikaal inzicht had, maar die wel vond dat hij alles beter wist en overal over in discussie ging – ook wanneer het klinkklare onzin was wat hij zei. Bovendien maakte hij met iedereen ruzie in de band, elke repetitie met een ander bandlid, en als hij klaar was, begon hij weer overnieuw. Blijkbaar had ik nog niet voldoende geleerd van mijn ervaring met mijn eerste salsabandje, want ook deze (uitstekend draaiende) band heeft nog een flinke tijd doorgesukkeld. Ondanks dat we gewaardeerd werden en veel optredens hadden, was ik alleen maar opgelucht toen de bom uiteindelijk gebarsten was. Mijn gevoel van spijt werd volledig bedolven onder een enorm gevoel van opluchting.
Karakters kunnen altijd botsen, maar dat het behoorlijk mis kan gaan in een band, ligt natuurlijk ook aan de sterke onderlinge afhankelijkheid van de bandleden en de grote individuele en collectieve verantwoordelijkheid voor het eindproduct. Er ligt een druk op de bandleden omdat er in een korte tijd een topprestatie moet worden geleverd voor een (kritisch) publiek. En wanneer heeft een band nu eigenlijk goed gespeeld? Daar zijn geen criteria voor, iedereen kan een heel ander idee hebben over de geleverde kwaliteit.